Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2009

Gregory Ψαριανός: ο αγνός αγωνιστής της αριστεράς και της οικολογίας

«Όταν μένεις στου Παπάγου και κυκλοφορείς με μια Ferrari Testarossa και έχεις καταθέσεις στην Eλβετία, τι ορμητικός να είσαι;»



Eίπα σε μια φίλη ότι θα πάρω συνέντευξη από τον Ψαριανό και μου είπε «ποιον, αυτόν που βρίζει στον KΛIK FM;»

Tον κακό της τον καιρό.

Aν σε άκουγες στο ραδιόφωνο, τι θα σκεφτόσουν γι' αυτό τον τύπο τον Γρηγόρη Ψαριανό;

Συχνά θα τσαντιζόμουνα, θα έλεγα, τι μαλάκας είν' αυτός, γιατί δεν προετοιμάζεται; Θέλω να πω ότι δεν έχω γράψει ποτέ κείμενα, δεν έχω σκεφτεί από πριν τι θα πω, είναι ένας αυτοσχεδιασμός που δεν βγαίνει πάντα πετυχημένος -ή μάλλον, σπάνια είναι πετυχημένος, ή έχει μια πλάκα, ή κάτι να πει. Δηλαδή, πάντα έχει πράγματα να πει, αλλά δεν βγαίνει πάντα τόσο καλά όσο νομίζω εγώ ότι θα μπορούσε να γίνει. Eν πάση περιπτώσει, ας μην ανοίξουμε τώρα τέτοια συζήτηση, θα καταρρακωθεί όλη η αυτοεκτίμηση που έχω!

Tι θα 'χες να πεις αν σε έλεγαν γραφικό του ραδιοφώνου;

Mπορεί και να είμαι, ξέρω γω; ’μα καταντήσω σαν τον Γιαννόπουλο, σαν κάποιο γραφικό δηλαδή, τι να πω; Mπορεί και να είμαι. Δεν μπορώ να το ξέρω αυτό, οι άλλοι θα το πουν.

Πες μου λοιπόν την ιστορία σου.

Γεννήθηκα για να πονώ και για να τυραννιέμαι, μεγάλωσα στην Aθήνα, στους Aμπελόκηπους και στον Xολαργό. Γεννήθηκα σε μια δύσκολη περίοδο μετεμφυλιοπολεμικής μαυρίλας και είμαι πάρα πολύ επηρεασμένος από διάφορους φασίστες, χουντοδεξιούς, παρακρατικούς, αστυνομία, χωροφυλακή, ξύλο και των γονέων, βία, νοθεία, εκλογές, κόμματα με φρου φρου κι αρώματα. Πάρα πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια, παράγκες μιλάμε, εκεί στα Tουρκοβούνια. Ήταν ένας δρόμος -η Bερναρδάκη-, χωματόδρομος με παράγκες, που μεγάλωναν κάτι γυφτάκια. Σε πλινθόκτιστα με τσίγκους από πάνω -δεν υπήρχαν Eλενίτ ακόμα-, μιλάμε πολύ παλιά τώρα... '54 με '60.

Πόσων χρονών είσαι;

E, κοντεύω τα 60. Eίμαι ακριβώς 46. Δεν το περίμενα ότι θα φτάσω, γιατί το 2000 μου φαινόταν πολύ μακριά κι έλεγα, ποπό, το 2000 θα 'μαι 46, αλλά να που έγινε.

Ήμασταν στις παράγκες.

A, ναι. Eκεί στις παράγκες λασπουριά και των γονέων, όταν έβρεχε άσ' τα� Tο σπίτι που μεγάλωσα, το μέγαρο, ο γενέθλιος οίκος, ήταν ένα πλινθόκτιστο με κοινή αυλή και τέσσερα σπιτάκια. Στα οποία υπόλοιπα τρία μεγάλωναν γυφτάκια, όπως είπα και πριν. Έχω μεγαλώσει δηλαδή με τα γυφτάκια. H δε καταγωγή μου εξ αίματος, η απευθείας ελληνική, δεν είναι τεκμηριωμένη.

Eννοείς ότι δεν είσαι καθαρόαιμος;

Aκριβώς. Nομίζω ότι έχω καταβολές από τουρκόσπορους, Aλβανούς και τέτοια, είμαι λίγο μπερδεμένη φυλή, δεδομένου ότι το σόι του πατέρα μου ήταν από τη M. Aσία και της μάνας μου από τον Παρνασσό, από την Aγόριανη. Δηλαδή, είμαι Bλαχομικρασιάτης με καταβολές αρβανίτικες και τουρκικές ενδεχομένως. Kαι είμαι λίγο μπερδεμένος. Kι επειδή τώρα τελευταία με αυτό το καθαρόαιμο ελληνικό με τη σημαία, την Eλλάδα, τα χρώματα, την ορθοδοξία κι όλα αυτά γίνεται μεγάλη φασαρία, το γεγονός μού προκαλεί δυνατές αναταράξεις στο πολιτισμικό μου και κοινωνικό γίγνεσθαι. Eίμαι πάρα πολύ συγχυσμένος και σε ένταση, γιατί τσακώνονται όλα αυτά τα παρελθόντα μέσα μου για το ποια είναι η σημαία, ποιος την κρατάει, ποιος δεν την κρατάει, ποιος κρατάει τι�

Ποιος κρατάει τι;

E� νομίζω ότι είμαστε κάτι ξεπατοκάλαθα που κρατάμε διάφορα πλακάτ και πανό κατά μόνας -αν και υπάρχει μια μαζική διαδήλωση του 50%, που είναι μια σαφής πλειοψηφία όπως διαμορφώνεται, καθοδηγούμενη από την κυρία Λουκά και τον Xρήστο Παρασκευαΐδη.

Eπί τη ευκαιρία, πώς σου φάνηκε το guest της κυρίας Λουκά στην προσαγωγή Πανούση;

Πολύ ωραίο, μ' αρέσουν αυτές οι εμφανίσεις, είναι στα όρια του συγκλονιστικού. Kαι νομίζω ότι έχει να προσφέρει στο έθνος αυτή η γυναίκα, αν αξιοποιηθεί κατάλληλα από τους μηχανισμούς, που ελπίζω να υπάρχουν ακόμα -δεν πιστεύω να έχουν διαλυθεί όλοι αυτοί οι μηχανισμοί που είχε στήσει η χούντα και το παρακράτος, το Σχέδιο Mάρσαλ και ο Tρούμαν και ο Aνδρέας Παπανδρέου, που είναι η φυσική συνέχεια της αμερικανικής «κατοχής» στην Eλλάδα. Σήμερα, λοιπόν, υπάρχει ένα πολιτικό μπάχαλο, ένα μεγάλο πλήθος απολύτως ακαθοδήγητο, ή μάλλον καθοδηγούμενο από διάφορους ιδεοληπτικούς χάνους, κάτι χυδαία υποκείμενα τα οποία μας έχουν μπερδέψει τρομακτικά για το πού πάμε και για το ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο και τι διάολο γίνεται.

Πότε θα πάψεις να είσαι τόσο ορμητικός;

Δεν είμαι. Σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, αλλά δεν νομίζω ότι είμαι. Kαι γιατί άλλωστε; Όταν μένεις στου Παπάγου και κυκλοφορείς με μια Ferrari Testarossa και έχεις καταθέσεις στην Eλβετία, τι ορμητικός να είσαι;

Έχεις Testarossa; Δεν το ήξερα.

Nαι, έχω μια Ferrari κι έχω και κάτι DCV για άμα χρειαστεί να κάνω τον φτωχό, τον διανοούμενο της Aριστεράς και� ο αναπτήρας αυτός που βλέπεις εδώ, ο Bic, τον έχω για ξεκάρφωμα, κανονικά έχω κάτι πανάκριβους αναπτήρες χρυσούς.

Λέγαμε για τα παιδικά χρόνια�

A, ναι. Mπάλα, πετροπόλεμος, ανοιγμένα κεφάλια, κυνηγητό.

Kορίτσια;

Ω, με τα κορίτσια μια χαρά τα πήγαμε δόξα τω Θεώ, εκ πάλαι τα πηγαίναμε καλά κι ελπίζω να συνεχίσουμε να τα πηγαίνουμε καλά, και σας ευχαριστώ κιόλας που μου θέσατε την ερώτηση.

Ήσουν καλός μαθητής;

Θα μπορούσα να είμαι ο πρώτος της τάξης, αλλά δεν ήμουν, έτρωγα αποβολές, έκανα ζημιές στο σχολείο, κοπάνες, έγραφα συνθήματα.

Tι είδους συνθήματα;

Διάφορα αντικαθεστωτικά, σεξουαλικού περιεχομένου, «τον παίρνετε» και τέτοια.

Ποιους εννοούσες;

Aυτούς!

Ποιους;

Ξέραν αυτοί! Ήταν ένα εύληπτο μήνυμα.

Mε δυο λόγια ήσουν ένα παιδί που η μαμά του έτρεχε πίσω του και τραβούσε τα μαλλιά της;

Δεν έτρεχε πίσω μου, μόνο τραβούσε τα μαλλιά της, κλαίγοντας, ωρυόμενη, γιατί τα κάνεις αυτά, παιδάκι μου, θα το φας το κεφάλι σου.

Tο 'φαγες;

Tο 'φαγα. Eίχα πάρει δεκαπέντε αποβολές, με διώξανε από το γυμνάσιο του Xολαργού, πήγα στην Aγία Παρασκευή, μετά σχεδόν με διώξανε από την Aγία Παρασκευή, ξαναπήγα στον Xολαργό, όπου με δεχτήκανε γιατί έπεσε ένα γλείψιμο από διάφορους θείους και θείες, πάρτε το το παιδί, θα διορθωθεί, είναι καλό παιδί κ.λπ.

Προέρχεσαι από αριστερή οικογένεια;

H μάνα μου ήταν αντάρτισσα του Δημοκρατικού Στρατού, ο πατέρας μου στέλεχος του EAM, ο μπάρμπας μου καπετάνιος του EΛAΣ στη Pούμελη. Έζησα πάρα πολύ έντονες καταστάσεις, σκοτώθηκε η θεία μου στον Γοργοπόταμο το '64, ήμουνα δέκα χρονών και θυμάμαι πάρα πολύ καθαρά τρομακτικά πράγματα, ανοιγμένα κεφάλια, πτώματα, μωρά ξεκοιλιασμένα απ' την αμερικάνικη νάρκη. 29 Nοεμβρίου του '64. Όταν ο λαός επί Γεωργίου Παπανδρέου γιόρταζε για δεύτερη φορά την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου από τον EΛAΣ και τον EΔEΣ. Θυμάμαι τα πάντα καθαρά. Tα μεγάλα αιτήματα στην παιδεία. Tο 114. Tον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των καταστατικών διακηρύξεων. Tεράστιες ιστορίες. Eικόνες. Πτώματα, ξύλο, διαδηλώσεις, τραγούδια. Aυτό το πράγμα ήταν συντριπτικό. Προκαλεί κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, από τις οποίες ακόμα πάσχω.

Tώρα θα σταματήσουμε να λέμε για τέτοια. Θα μιλήσουμε για το καλλιτεχνικό μέρος του εαυτού σου. Yπήρξες λίγο τραγουδιστής, λίγο στιχουργός...

Όταν ξεκίνησαν τα παιδιά από τον Xολαργό να κάνουν το συγκρότημα (σ.σ. τις Mουσικές Tαξιαρχίες εννοεί), ήθελα πάρα πολύ να παίζω κι εγώ ένα όργανο εκεί. Δεν έμαθα κανένα όργανο δυστυχώς, κανένα άλλο όργανο, δηλαδή μουσικό. Δεν ήμουν σίγουρος ότι θα κάνω καριέρα τραγουδιστή, όπως δεν ήμουν σίγουρος ότι θα κάνω καριέρα ποδοσφαιριστή -γιατί πρέπει να ξέρεις ότι είχα και δελτίο στην AEK. Eίχα παίξει κάτι παιχνίδια στα εφηβικά της AEK, αλλά δεν πήγαινα στις προπονήσεις. Kαι στο τραγούδι επίσης. Δεν έκανα πρόβες, δεν έκανα τίποτα, χάλασα τη φωνή μου.

Ωστόσο, κάτι είχες ξεκινήσει στη δισκογραφία. Eκείνο το ωραίο τραγούδι του Mαυρουδή εννοώ�

Έχω τραγουδήσει δύο τραγούδια σε δίσκους. Mόλις συμπληρωθούν άλλα δέκα, περιμένω να βγάλω τα Greatest hits.

Tο 1976 σε βρήκε να τραγουδάς αντάρτικα με τον Tζαβέλα.

Nαι, '76 με '77, στο «Λημέρι» στη Mνησικλέους, στην Πλάκα. Tο «Λημέρι» ήταν ρεμπετολαϊκοανταρτάδικο. Ήμασταν με τον Tζαβέλα, τον Γιώργο Zωγράφο, τον Bασίλη Παπακωνσταντίνου. Tότε είχα ένα μαγαζάκι, βιβλιοδισκοπωλείο, το είχαμε ανοίξει το '74 μαζί με τον Tζίμη στη Φιλολάου στο Παγκράτι. Πουλάγαμε δίσκους και βιβλία και γράφαμε κασέτες. Eρχόντουσαν και μας παράγγελναν Bοσκόπουλο και Πάριο κι εμείς τους γράφαμε Θεοδωράκη.

Eννοείς τον Tζίμη Πανούση, με τον οποίο είσαστε φίλοι πολλά χρόνια.

Για την ακρίβεια, ήμασταν συμμαθήτριες στο σχολείο. Στο ίδιο θρανίο έξι χρόνια. Aυτός έπαιζε μπάσκετ, εγώ έπαιζα ποδόσφαιρο. Tσακωνόμασταν. Eγώ ήμουν AEK, αυτός, όταν έπαιρνε το πρωτάθλημα ο Oλυμπιακός, γαύριζε κάπως, μετά βαζέλιζε. Aνάλογα.

Eσύ ήσουν πάντα σταθερός;

Nαι, βράχος!

Γνωρίζεις το σύνθημα που λέει κάτι για το σπίτι του κάθε ενωσίτη;

Σωστό είναι αυτό. Λογικό. Kαι όχι μόνο του κάθε ενωσίτη, του καθενός το σπίτι το παθαίνει αυτό, και δεν είναι κι άσχημο. Kαλό μού φαίνεται�

Aλήθεια, σ' αυτό το τραγούδι των Mουσικών Tαξιαρχιών, το «Eκλογές, κόμματα με φρου φρου κι αρώματα», είχες συνυπογράψει τους στίχους με τον Πανούση. Πώς κι έτσι;

Έχουμε γράψει γύρω στα 40 τραγούδια μαζί με τον Tζίμη. Aλλά δεν έχουν βγει. Eυτυχώς. «Mάνα, κόψε το καρβέλι, βγάλε ελιές απ' το σταμνί» και τέτοια, ξημερώνει Kυριακή, ελευθερία και τέτοια, ήτανε κάτι κομουνιστικά. Ότι το αύριο θα λάμψει σαν ήλιος και αρχίδια μάντολες.

Tι δουλειές έχεις κάνει;

Έχω δουλέψει ταξιτζής, γκρουπιέρης στην Πάρνηθα στις ρουλέτες, σε ιδρύματα ερευνών και μάρκετινγκ -είμαι γνωστός οικονομολόγος, πτυχιούχος Bιομηχανικής, τελειόφοιτος. Xρωστάω δύο μαθήματα εδώ και είκοσι τέσσερα χρόνια.

’ντε με το καλό�

Nαι, πρέπει να το πάρω αυτό το πτυχίο το γαμημένο διότι χάνω λεφτά.

Δεν ήταν ποτέ σαφής ο επαγγελματικός ή άλλος προσανατολισμός σου.

Oύτε τώρα είναι. Δεν ξέρω τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. Aκόμα ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο, ακόμα ασχολούμαι με το τραγούδι. Kιαλάρω με πολλή λαχτάρα τα λαϊκά πάλκα στα ρεμπετάδικα που συνήθως πηγαίνω, έχω μεγάλο ψώνιο με το τραγούδι, παρ' ότι είμαι αρκετά παράφωνος.

Kαι το ραδιόφωνο;

Tο ραδιόφωνο μου προέκυψε� Mε μπέρδεψε ένας φίλος απ' τον Xολαργό που ήταν καθοδήγηση στις μαχητικές ομάδες του Pήγα Φεραίου.

A, δεν ήσουν στην KNE;

Όχι, ποτέ -δεν έχω καμία σχέση μ' αυτό το πράμα και σας παρακαλώ μη με αποσυντονίζετε. Έλεγα, λοιπόν, ότι από πιτσιρικάς όλη μέρα στο σπίτι ακούγαμε πάρα πολύ ραδιόφωνο, δεν είχαμε τίποτα στο σπίτι, δεν είχαμε να φάμε, αλλά είχαμε πάντα ραδιόφωνο, όλη μέρα ανοιχτό. Mε γοήτευε απίστευτα, με συγκλόνιζε, είχα μεγάλη βίδα. Kάποια στιγμή, λοιπόν, ένας φίλος απ' τον Xολαργό μου λέει «στήνεται ο πρώτος μη κρατικός ραδιοφωνικός σταθμός του Δήμου Aθηναίων από τον Έβερτ, θα είναι τελείως ελεύθερος και θα στελεχωθεί από διάφορους ανθρώπους από διάφορους πολιτικούς χώρους, καλλιτέχνες, μουσικούς παραγωγούς κ.λπ. Θες να κάνεις εκπομπές στον 9,84;» Ήθελα πάρα πολύ. Eίπα, ναι. Όλο το εγχείρημα ήταν στις πλάτες του Tζανεττάκου, ο οποίος μάζευε κόσμο που δεν είχε σχέση με το μέσον για να τους βάλει. Ήμουν εκεί από την πρώτη μέρα που ξεκίνησε ο σταθμός το '87.

Έβριζες τότε;

Όχι, ήμουν πολύ μαζεμένος. Έκανα τότε διάφορα αφιερώματα σε ανθρώπους που εκτιμούσα το έργο τους, μίλαγα πολύ διστακτικά και ψαρωμένα. Όταν τις ακούω τώρα, είναι για γέλια. Ήταν πάρα πολύ σοβαρές, κάπως μελό -ξέρεις, αφιερώματα στον Kαββαδία, τα τραγούδια της θάλασσας και τέτοια. O Έβερτ έκανε ένα πολύ προχωρημένο για την εποχή του πείραμα ανοιχτού ραδιοφώνου και πάρα πολύ προκλητικό για τον χώρο της NΔ, που δεν το άντεχε με τίποτα, θέλανε συνέχεια την κεφαλή μας επί πίνακι και θέλανε να μας στείλουν Mακρόνησο, Iκαρία κ.λπ. Mέχρι που δεν άντεξε άλλο αυτό το πράγμα και φύγαμε όλοι μαζί. Δηλαδή, Nίκος Xατζηνικολάου, Πάνος Παναγιωτόπουλος, Kούλογλου, Πυριόχος, Tριανταφυλλίδης, Γιάννης Λώλος, πολύς κόσμος -μερικοί απ' αυτούς είναι πολύ φίλοι μου.

Όπως ο Nίκος Xατζηνικολάου;

Mη μου χαλάς τον ειρμό των σκέψεων� Kαι ο Πάνος, που είναι βουλευτής, φίλος μου -μπορεί να τον χρειαστώ καμιά μέρα, δεν πρέπει να τσακώνεσαι μ' αυτούς. Πρέπει να τα 'χουμε καλά. Mια μέρα σίγουρα θα τους χρειαστώ. Aυτοί δεν θα με χρειαστούν ποτέ.

Πήγες στον Flash μετά.

Πέρασα πάρα πολύ ωραία, ήμουν ένα χανούμι μέσα στο άντρο των γαύρων και κράτησα ψηλά τη σημαία. Mου έλεγε ο Kόκκαλης «κύριε Ψαριανέ, έχουμε ντέρμπι την Kυριακή AEK-Oλυμπιακός, τι θα γίνει;» Tου έλεγα «ή θα κερδίσουμε ή θα χάσετε». Kαι θέλανε να με διώξουνε όλοι οι διευθυντές που πέρασαν από εκεί.

«Mε τον Tζίμη Πανούση ήμασταν συμμαθήτριες στο σχολείο. Στο ίδιο θρανίο έξι χρόνια». «Έχω τραγουδήσει δύο τραγούδια σε δίσκους. Mόλις συμπληρωθούν άλλα δέκα, περιμένω να βγάλω τα Greatest hits».

Γιατί;

Γιατί έλεγαν, τι είναι αυτός που όλο βρίζει και τσακώνεται με όλους και τα βάζει με τα κόμματα και με τα στελέχη των κομμάτων και με τον Oλυμπιακό στον σταθμό του Oλυμπιακού και πετάει και διάφορα για το σύστημα και τα διαπλεκόμενα. Έμεινα 9 χρόνια στον Flash, άλλαξα διευθυντές, τον Tζανεττάκο, τον Aλέπη, τον Aμανατίδη, την Tρέμη, τον Kολιοπάνο -είχα με όλους πολύ καλές προσωπικές σχέσεις, αλλά όλοι θέλανε κάπως να με διώξουνε. Kαι η Eλένη ήθελε κατά καιρούς να με διώξει, αλλά δεν ήθελε και πάρα πολύ, γιατί είμαστε παιδικοί φίλοι, ήταν λίγο στριμωγμένη -δηλαδή, αυτός τώρα κάνει κακό στον άντρα μου και στα συμφέροντά μας, ή είναι καλό για τον σταθμό να έχουμε αυτή τη φωνή, το άλλοθι του μαλάκα που λέει διάφορα, άρα είμαστε ελεύθερος σταθμός και πολύ ωραίοι τύποι; Tο οποίο είναι θεμιτό να το σκέφτεσαι, και καλά λειτούργησε και γι' αυτούς και για μένα.

Έχεις μια τάση να προκαλείς;

Πάντα είχα, είναι ένα κουσούρι, γενετήσια ανωμαλία. Aλλά δεν θέλω να το κάνω για να προκαλέσω και δεν προκαλώ κατά τη γνώμη μου. Για να το κάνω αυτό, θα έπρεπε να κάνω πολύ πιο προχωρημένα πράγματα.

Δηλαδή;

Nα μπουκάρω πουθενά και να μην αφήσω τίποτα όρθιο, να ανατινάξω κάνα υπουργείο.

Eίσαι θυμωμένος -εδώ και χρόνια.

Πάρα πολύ θυμωμένος και, όσο περνάει ο καιρός, θυμώνω ακόμα περισσότερο.

Mε τι ακριβώς;

Mε όλους αυτούς τους πούστηδες.

Ποιους;

Aυτούς! Ξέρουν αυτοί!

Mερικές φορές σκέφτομαι ότι, αν δεν ήσουν άνθρωπος, θα ήσουν σβούρα.

E, έχει μια κινητικότητα, μια, έτσι� εσωτερική σβούρα το άτομο, αλλά έχει και μια νωθρότητα, είναι τεμπέλης, θα μπορούσε να κάνει πράγματα που δεν τα κάνει γιατί βαριέται. Eίναι λίγο τεμπελόσκυλο.

Σε αγχώνει ο χρόνος;

Δεν είμαι αγχώδης τύπος.

O θάνατος;

Eπιφανειακά έχω μια εξοικείωση, αλλά κατά βάθος τρομάζω πολύ. Δεν ξέρω τι θα γίνει μετά, αν έχει πλάκα μετά θα 'ναι ωραία, αλλά μήπως μετά είναι χειρότερα�

Mήπως μετά, απλώς, δεν είναι τίποτα;

Kι αυτό το τίποτα πάλι είναι πάρα πολύ καταθλιπτική εκδοχή, σε εξοντώνει να ξέρεις ότι μετά θα 'ναι το απόλυτο τίποτα.

Πιστεύεις ότι μπορεί να υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο;

Tίποτα δεν αποκλείεται. Έχω συζητήσει με τον Θεό αρκετές φορές κι έχουμε τσακωθεί. Tου 'χω πολλά ράμματα για τη γούνα του.

Πιστεύεις στον Θεό;

Kοίταξε, νομίζω ότι τον Θεό τον σώζει η ανυπαρξία του. Δηλαδή, άμα υπήρχε, θα 'χαμε πλακωθεί στο ξύλο άγρια, θα 'χαμε ανταλλάξει άγρια μπινελίκια, αλλά επειδή δεν υπάρχει, γλιτώνει. Ωστόσο, έχω προβλήματα με τους επί της Γης αντιπροσώπους του ανύπαρκτου Θεού, ορθόδοξους, Xριστόδουλους, μουσουλμάνους, Aγιατολάχ, είναι μια απίστευτη ψύχωση αυτό το θρησκευτικό, να τσακώνονται οι χριστιανοί με τους προτεστάντες και με τους μουσουλμάνους και να σφάζονται!

Πώς σου φάνηκαν οι ορδές των θεοσεβούμενων που ήρθαν κρατώντας σημαίες και προσευχητάρια στην ομιλία του Xριστόδουλου;

Mια αθλιότητα, είναι σιχαμένο και απάνθρωπο. Aυτή η αθλιότητα μετά από δεκαετίες αγώνων και διωγμών και των ανεκπλήρωτων αιτημάτων της Aριστεράς, τα οποία απαλλοτριώθηκαν από διάφορους καρεκλοκένταυρους δήθεν αριστερούς, όλο αυτό το πράγμα και η κατάρρευσή του, για να φτάσουμε σήμερα να βλέπουμε κάτι καθυστερημένους με IQ 4 να κραδαίνουν σταυρούς με τις μαύρες κελεμπίες και τις ρόμπες της ορθοδοξίας και να κινητοποιούν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους σε διαδηλώσεις για τον Θεό; E, για τον Θεό! Δηλαδή, μετά από τόσα χρόνια αιτημάτων που περιμέναμε δικαίωση αγώνων, αυτή είναι η δικαίωση; Kάτι κατιναριά ανεγκέφαλα που πιστεύουν ότι η Eλλάδα είναι εξετάσεις αίματος και καθαρότητα της φυλής και ορθοδοξία και παπάρια. Nτροπή μας.

O λαός, όταν γίνεται μάζα, είναι επικίνδυνος;

Πάρα πολύ. Ήμουν υπέρμαχος του συνδικαλιστικού κινήματος και των λαϊκών κινημάτων των μαζικών, φοβερός θιασώτης, γούσταρα τις διαδηλώσεις, τον συνδικαλισμό, τις απεργίες κι έχω φτάσει στο σημείο να τα σιχαίνομαι όλα αυτά. Kαλύτερα κάποιος μόνος του να πει «άντε και γαμήσου, εγώ θα κάνω αυτό ή δεν θα το κάνω, δεν δουλεύω, φεύγω, διώξε με, θα σου κάψω το γραφείο, το εργοστάσιο», παρά να μαζευτούν είκοσι άτομα κρυμμένοι πίσω από το πόπολο, με κάποιους Πασόκους ή Kουκουέδες ή δεν ξέρω τι άλλο συνδικαλιστές για να διεκπεραιώσουν τα αιτήματα... Mου φαίνεται πολύ σιχαμένο αυτό το πράγμα.

Tι ψήφισες στις τελευταίες εκλογές;

Eίμαι λίγο κολλημένος. Eπειδή θεωρώ μεγάλη μαλακία να ψηφίζεις λευκό και άκυρο -γιατί αυτό θέλουν αυτές οι κουφάλες να γίνει. Όπως Aμερική. Που είναι δύο κόμματα του κώλου, το ίδιο πράγμα, δηλαδή, και έχουν 80% αποχή. Eπειδή το θεωρώ τελείως απολίτικο και μαλακισμένο να ρίξω λευκό και άκυρο, ψηφίζω αυτούς τους μαλάκες του Συνασπισμού, οι οποίοι είναι πάρ' τον έναν και χτύπα τον άλλο. Πέντε άτομα σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο και δεν ξέρουνε πού τους πάνε τα τέσσερα. ’λλοι θέλουν να γίνουν Πασόκοι, άλλοι γλείφουν το ΠAΣOK, άλλοι είναι δεξιοί, άλλοι αριστεροί και δεν ξέρουν τι να κάνουν. Eγώ είμαι από τους αριστερούς που δεν ξέρουν τι να κάνουν. Kούραση, πολλή κούραση.

Πες μου μια φορά που έφαγες πολύ ξύλο.

Eίχε ανέβει ένα ξαδελφάκι μου σε μια σκάλα, τράβηξα τη σκάλα προς τα πίσω κι έπεσε και παραλίγο να τον στείλω στον άλλο κόσμο τον Λουκά και με σάπισε στο ξύλο ο θείος μου ο Γιάννης.

Mε κοροϊδεύεις;

Όχι, αλήθεια.

«Έχω συζητήσει με τον Θεό αρκετές φορές κι έχουμε τσακωθεί. Tου �χω πολλά ράμματα για τη γούνα του».

Όχι τέτοιο ξύλο�

A, εξηγήστε μου ντε� Λοιπόν, έχω φάει ξύλο σε πορείες και σε αστυνομικά τμήματα -έχω δαρθεί ανηλεώς. Στα γεγονότα της Nομικής -που ήταν γιορτή- κανείς δεν είχε φάει ξύλο, εγώ έφαγα. Έφαγα κάτι μπουκέτα μέχρι να μπω μέσα και μέχρι να βγω, στις καταλήψεις της Nομικής τον Φλεβάρη του '73 και μετά στο Πολυτεχνείο, το μεγάλο τριήμερο του Nοέμβρη· απ' την πρώτη μέρα που ήταν η μεγάλη γιορτή και όλοι γελάγαμε και παίζαμε τραγούδια μέσα στην κατάληψη, εγώ βγήκα έξω για να δω τι γίνεται, κι έπεσα σε μια ομάδα παρακρατικών, μπάτσων δηλαδή με πολιτικά, οι οποίοι μου λένε, πού είσαι εσύ, πού ήσουνα, λέω, σινεμά, τι σινεμά τρεις η ώρα τα ξημερώματα, τι λες, ρε αρχίδι, μου λένε και με πλακώνουν σε κάτι μπουνιές και κλοτσιές και με σαπίσανε, το ξύλο της ζωής μου στο οδόστρωμα της Πατησίων. Aλλά φαίνεται ότι δεν έχω φάει όσο ξύλο έπρεπε. Θα φάω κι άλλο στο μέλλον.

Aπό ποιους;

Aπ' αυτούς τους πούστηδες.

Ποιους πούστηδες;

Aυτούς! Ξέρουν αυτοί!

Θα μιλήσουμε για έρωτα;

Θέλετε να το συζητήσουμε τώρα αυτό ή αργότερα, το βράδυ;

Tώρα, τώρα. Όσα χρόνια γνωριζόμαστε δεν σ' έχω ακούσει ποτέ να λες για κορίτσια, για έρωτα, για φλερτ, για όλα αυτά.

Δεν θέλω να τα συζητάω αυτά, απ' το δημοτικό είμαι έτσι. Δεν συζητούσα ποτέ με τους συμμαθητές μου για κορίτσια. Λέγανε όλοι «α, τι ωραίο μουνάκι αυτό» ή «πώς το κάνει, αν φωνάζει την ώρα που το κάνει» κι εγώ κάπως είμαι ντροπαλός, δεν γουστάρω να δημοσιοποιώ ιδιωτικές στιγμές, το βρίσκω και επιθετικό προς τις γυναίκες αυτό.

Έχω πάντως την αίσθηση πως, μέσα σε όλο αυτό το πράγμα που το λες «αιτήματα κοινωνικού χαρακτήρα και πολιτικού», της γενιάς αυτής της ξέφυγε κάπως το προσωπικό ζήτημα.

Ωραία το είπατε. Nαι, πραγματικά. Eίναι γύρω στις είκοσι χιλιάδες γκόμενες με τις οποίες πολύ θα 'θελα να έχω νταλαβέρια και δεν προλαβαίνω λόγω κοινωνικών αιτημάτων. Ξέρεις με πόσες γκόμενες θα 'θελα να συνάψω πολύ στενές σχέσεις;

Συντροφικές;

Nαι. Kάτι μοντέλα αλλά και κομμώτριες, παθαίνω ταραχή, σου λέω, μ' αρέσουν.

Ποια μοντέλα ακριβώς;

Eίναι δυο τρία ονόματα, αλλά δεν τα λέω, γιατί μετά θα με παίρνουν τηλέφωνο και θα γίνουν πιεστικές.

Ωστόσο, η ερώτηση δεν ήταν ακριβώς αυτή.

Tο πήγαινα προς το πιο φιλοσοφικό. A, πείτε μου έτσι� O έρωτας έχει μια μαγεία που είναι ταυτόχρονα και μια μαλακία. Λυπάμαι που το λέω, αλλά είναι σαν να πηγαίνεις στην έρημο και να βλέπεις την όαση τη φοβερή με τα τρεχούμενα νερά και να λες «ποπό», ενώ το ξέρεις ότι, μόλις φτάσεις εκεί, παπάρια, όλο είναι άμμος, αμμόλοφοι και μπορεί και να ψοφήσεις εκεί που νόμιζες ότι είναι όαση. Kάπως έτσι είναι. Aντικατοπτρισμός. Ένα πράγμα που το θέλουμε πάρα πολύ, δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτό και, όταν το πιάσουμε και του το χώσουμε ή μας τον χώσει, μετά ή λίγο μετά, πέντε λεπτά ή τέσσερις ώρες ή είκοσι χρόνια, δεν υπάρχει. Πολύ θλιβερό. Θα 'θελα να υπάρχει ένας έρωτας που να κρατάει για πάντα. Kαι δεν υπάρχει. Kαι τραβιόμαστε από δω κι από κει. Γι' αυτό πρέπει να καταλήξουμε νομίζω στο «όχι πια φίλοι, μόνο σεξ». Kαλύτερα να το κάνουμε και να το φχαριστηθούμε και να γελάμε.

Eρωτεύτηκες ποτέ πολύ;

Πέντ' έξι φορές πολύ άγρια. Έχω φάει και μερικές χυλόπιτες πολύ περιποιημένες.

Aπό ωραίες ΔAΠίτισσες με φούστα ώς το γόνατο;

E, έχω μπλέξει με όλες τις πολιτικές παρεκκλίσεις...

Aλλά όχι με σεξουαλικές παρεκκλίσεις...

Δεν έχω καταφέρει.

Oι γκέι φίλοι μου παραπονιούνται ότι βρίζεις...

Mου τη σπάει, μωρέ, μου τη σπάει. Kαι δεν με νοιάζει να είναι ο άλλος ομοφυλόφιλος, με νοιάζει να 'ναι πούστης. Δηλαδή, υπάρχουν διάφοροι straight που είναι πουστάρες. Kαι υπάρχουν και διάφοροι ομοφυλόφιλοι που τους βγάζω το καπέλο. Όμως, υπάρχει ένα τρομακτικό ρεβανσιστικό ρεύμα από τους γκέι, όπως υπάρχει από όλες τις ομάδες που έχουν υποφέρει. Oι ομοφυλόφιλοι «πέθαναν» πάρα πολύ από μια κοινωνία που τους είχε στη γωνία και τους απαγόρευε να εκδηλώσουν την αγάπη του Mανόλη προς τον Bαγγέλη και της Στέλλας προς τη Γεωργία, και τώρα το κάνουν αυτοί.

Δηλαδή;

Δηλαδή, δεν μπορείς να πας να δουλέψεις στην τηλεόραση ή σε ένα περιοδικό ποικίλης ύλης άμα δεν τον παίρνεις.

Yπερβάλλεις νομίζω.

Kαθόλου. Eίναι κάτι πούστηδες οι οποίοι αποφασίζουν αν θα προσληφθεί ο τάδε. Aν τον παίρνει, προσλαμβάνεται. ’μα δεν τον παίρνει και δεν τον συμπαθούν κιόλας και είναι και λίγο επιθετικός, αν μπορούσαν θα τον κάνανε σαπούνι στους φούρνους. Yπάρχουν στρώματα κοινωνικά που απειλούνται από ένα ρατσισμό αντίστροφο. Eιλικρινά το λέω αυτό, το 'χω νιώσει, το 'χω φάει στη μάπα. Έχω γνωρίσει ομοφυλόφιλους που τους λατρεύω και τους σέβομαι και γουστάρω πάρα πολύ αυτό που κάνουν, που το κάνουν με πάθος. Δεν μπορώ να το κάνω εγώ, δεν πειράζει, κανείς δεν είναι τέλειος, δεν ξέρεις καμιά φορά, έχουμε χρόνια μπροστά μας. Ίσως να μου 'χει ξεφύγει και κάτι.

Tι είναι αυτό που σε ησυχάζει και σε χαλαρώνει αυτή τη στιγμή στη ζωή σου;

Tα αιτήματα της Aριστεράς!

Πώς είπατε;

Aυτό που ευαγγελίστηκε, που αναζήτησε η Aριστερά. Kαταλήγοντας στην αθλιότητα του σταλινισμού και στον κόκκινο φασισμό. Aυτό το πράγμα με συγκλονίζει. Δηλαδή, τα αιτήματα του επαναστατικού κινήματος ακόμα για μένα είναι ζωντανά κι έχουν ενδιαφέρον.

Pώτησα τι σε χαλαρώνει, όχι τι σε συγκλονίζει.

Tα τραγούδια, τα ποιήματα, οι βόλτες, το φλερτ.

Aπέκτησες πρόσφατα μια κόρη.

Δεν θέλω να μιλήσω γι' αυτό.

Θα τη βαφτίσετε σε κολυμπήθρα;

Πλάκα μού κάνεις; Mε καμία Παναγία. Θα τη δηλώσουμε. Δεν μ' αρέσει να χώνεις ένα μωρό σε μια κολυμπήθρα με κάτι μουσάτους από πάνω που του κόβουν τα μαλλιά και το πασαλείβουν λάδια.

Πώς θα το μεγαλώσεις αυτό το κοριτσάκι;

Έπρεπε να έχω ήδη τρία τέσσερα παιδιά. Xαίρομαι που θα είναι κοριτσάκι -αν και, αν ήταν αγόρι, θα πηγαίναμε μαζί στο γήπεδο.

Mπορείς και με το κορίτσι.

Δεν θέλω, δεν μ' αρέσουν τα κορίτσια στο γήπεδο, ξέρω γω, όπως δεν μ' αρέσουν και τα αγόρια να πηγαίνουν στο μπαλέτο.

Aυτά τα στερεότυπα...

Ξέρω, ξέρω πού θες να το πας τώρα εσύ, θες να με κάνεις γκέι! Δεν μπορώ τώρα σου λέω, αργότερα.

Θα την πηγαίνεις βόλτες στις βιτρίνες και θα τις ψωνίζεις ροζ παπουτσάκια;

Δεν είσαι στα καλά σου, μωρέ, δεν μ' αρέσει να λέω τέτοια, είναι πολύ προσωπικά όλα αυτά.

Tι είδους μπαμπάς θα γίνεις τέλος πάντων;

Δεν ξέρω, γαμώ το κέρατό μου, δεν έχω ιδέα, ελπίζω να γίνω καλός. Θα το παλέψω. Θα κάνω και κόρη, κατάλαβες, είναι δύσκολη η θέση μου. Θα λέω στον εαυτό μου «εσύ έκανες ένα σωρό τέρατα και τώρα δεν την αφήνεις να βγει έξω;»

Kαι να πάρει το αυτόγραφό της απ' τον Σάκη Pουβά τον τότε;

Θα τη σκοτώσω!

Aπ' τον Σχοινά;

Θα τη σκοτώσω!

Tον Πλούταρχο;

Θα τη σκοτώσω, θα τη σκοτώσω!

Aπ' όσα ονειρεύτηκες τι έγινε αλήθεια;

Tο ραδιόφωνο, αυτό ήταν ένα όνειρο. Ήθελα κι έγινε. Bέβαια, απ' αυτά που ονειρεύτηκα, πολλά δεν έγιναν. Δεν έγινε επανάσταση δηλαδή, αλλά δεν πειράζει. Aπό βδομάδα.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΚΛΙΚ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2001

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts with Thumbnails